Niet in het boek, wél op Stotteraars.nl:

Kort interview: student Marloes de Jong (1985) aan het woord

‘Voor zover ik weet is mijn stotteren niet veroorzaakt door een traumatische gebeurtenis. Het gestotter begon toen ik 10 jaar was, na een vakantie in Frankrijk. Ik speelde daar met veel verschillende kinderen, misschien heb ik het onbewust van één van hen overgenomen. Terug op school vond niemand het volgens mij raar dat ik stotterde en ook docenten gingen er goed mee om. Voorleesbeurten werden mij bespaard. En de Cito-toets, waarin je zoveel mogelijk woordjes moest lezen, mocht ik een paar keer opnieuw doen.

Pispaaltje
Op de middelbare school beging ik een blunder door verkering te vragen aan een populaire jongen. Ineens was ik het pispaaltje en was mijn manier van spreken de makkelijkste eigenschap om mij mee te pesten. Ik werd steeds onzekerder en banger om te praten, waardoor ik meer en meer ging stotteren. Daarom besloot ik maar helemaal niets meer te zeggen in de klas. Ik volgde wel logopedie, maar aan een uurtje in de week had ik niets. Tijdens de therapie kon ik redelijk gecontroleerd spreken, maar zodra ik de deur uit was, was ik het weer kwijt.

Trucjes
Toen ik Nederlands ging studeren in Amsterdam, ging er een wereld voor me open: ik werd geaccepteerd zoals ik was. Ik maakte heel veel nieuwe vrienden, die het niet uitmaakte hoe ik sprak. Het enige wat niet veranderde, was mijn gestotter. Nadat ik één zin had gezegd, was ik helemaal uitgeput van het stotteren; wanhopig ademhalen en zoeken naar woorden die ik wel kon uitspreken. Ik gebruikte allerlei trucjes. In de kroeg bijvoorbeeld bestelde ik spa rood, omdat ik “cola” niet kon uitspreken. En in restaurants deed ik alsof ik niet meer wist hoe het gerecht dat ik wilde bestellen heette, zodat ik het kon aanwijzen op de kaart.

Bestellen? Klik op dit boek

McGuire Programme
In maart 2010 vond ik dat ik actie moest ondernemen. Ik meldde me aan voor een Nederlandse cursus van het McGuire Programme. De oprichter hiervan heeft goede aspecten van allerlei therapieën gecombineerd tot een totaalaanpak van stotteren. De basis is een manier van ademhalen die voorkomt dat je middenrifspier zich spant bij angst (bijvoorbeeld om te stotteren), zoals deze dat gewoonlijk doet. Daarnaast leer je spreektechnieken die je kunt gebruiken als je toch even moeite hebt met een woord of zin.

Wat voor mij echter het grote verschil maakte, was het psychologische aspect. Ik was een totaal ander mens na mijn eerste cursus. Het gaat erom dat je mág stotteren. Af en toe bewust stotteren wordt zelfs aangeraden. Dat was in het begin doodeng, maar als ik bewust stotterde, voelde ik dat ik controle had over mijn spreken. Een geweldig gevoel. Nu heb ik plezier in het spreken, iets wat ik anderhalf jaar geleden nooit had verwacht. En ik doe nu dingen waar ik voorheen niet van had kunnen dromen. Laatst heb ik zelfs een speech gehouden op een vol terras! En in maart 2011 verscheen een interview met mij in de Viva. Dat interview is online te lezen op de website van het McGuire Programme.’

Jouw stotterverhaal op Stotteraars.nl? Klik hier voor meer informatie

Stotteraars.nl: mede mogelijk gemaakt door Demosthenes

Advertenties